Ingezonden brieven

In september 2004 is er operatief een afgebroken stukje bot verwijderd uit mijn linkerenkel.
Vier dagen na de operatie viel het me op dat mijn voet ijs- en ijskoud was, erg blauw, dik en pijnlijk.
Mijn fysiotherapeute kwam die dag toevallig een kijkje bij me nemen. Zij adviseerde me direct de huisarts te bellen voor een recept voor Fluimucil en DMSO-zalf. Ook een hoge dosis vitamine C zou goed zijn.
De vrees voor post-traumatische dystrofie was terecht, bij controle in het ziekenhuis bevestigde de specialist de diagnose.
Doordat ik 's nachts heel veel last had van een brandend gevoel in mijn voet en spasmen, kreeg ik te weinig slaap en voelde me voortdurend doodmoe.
Maandenlang sleepte ik me door de dagen heen, met heel veel hulp van gezinsleden en vrienden.
Binnenshuis verplaatste ik me op een bureaustoel op wielen, buiten kon ik een klein stukje lopen met twee krukken.
De fysiotherapeute heeft me twee keer per week bindweefselmassage gegeven en later mocht ik heel voorzichtig en onbelast gaan oefenen op allerlei apparaten.
Heel langzaam ging ik vooruit, vanaf december gebruikte ik nog maar een kruk in plaats van twee.
Psychisch had ik het erg moeilijk, mede door de pijn en angst in een rolstoel terecht te komen. Mijn fysiotherapeute begeleidde me gelukkig fantastisch en probeerde me altijd op te peppen en wat positiever te zijn.
In een nieuwsbrief van de Ned.Ver.van Post-traumatische Dystrofiepatienten die begin 2005 verscheen stond dat er op 2 april een Open Dag was bij APS-therapeuten, een therapie waarover ik toevalllig net een ingezonden brief had gelezen in de Libelle. Verwachtingsvol, maar toch ook een beetje sceptisch, zijn mijn man en ik die dag naar het hoofdkantoor in Heteren gegaan. Tot mijn grote verbazing en blijdschap merkte ik al na een proefbehandeling dat er wat gebeurde in mijn lichaam: ik voelde me beter en mijn voet stak veel minder.
Na dat weekend heb ik de therapeute in Heteren gebeld en verteld wat ik ervaarde, zij sprak van een z.g. 'kickstart' die sommige mensen maken.
Vijf behandelingen later was ik overtuigd van de positieve invloed die de APS-therapie op mij en mijn PD heeft en heb ik zelf een apparaat aangeschaft.
Inmiddels behandel ik mezelf gemiddeld drie keer per week en ik voel me een totaal ander mens.
De pijn en spasmen zijn flink verminderd, de temperatuur van mijn voet is beter geworden en ik heb meer energie gekregen.
Langzaam maar zeker kan ik steeds meer taken in mijn huishouding zelf oppakken en ik hoop binnenkort mijn kruk niet of nauwelijks meer nodig te hebben.
Hoewel ik helaas nog niet volledig genezen ben en misschien beperkingen zal houden, ben ik dolblij met mijn APS-apparaat omdat het zoveel verbetering heeft gegeven bij mijn PD en ik de toekomst nu weer wat rooskleuriger kan zien!

Thea uit Wageningen

Onze dochter (16 jaar) heeft sinds augustus 2004 extreme moeheidsklachten / pijnklachten. Ze ging niet naar school en was na een douchebeurt al versleten, had soms hulp nodig bij het aantrekken van sokken, broek en schoenen. Na maanden dokteren werd er eerst gedacht aan het chronisch vermoeidheidssyndroom, maar in december kreeg ze klachten die leken op fibromyalgie.

Op eigen verzoek een verwijzing gevraagd naar een reumatoloog en die stelde (april 2005) de diagnose : juveniele spondylo-arthropathie (aandoening van gewrichten of wervels bij jeugdigen) Ze kreeg ontstekingsremmers / pijnstillers voorgeschreven en na een paar maanden toonden die resultaat: de pijn werd minder, ze sliep beter en kreeg weer wat energie. In de zomermaanden had ze haar medicatie afgebouwd tot 3 pillen in de week en we dachten dat we op de goede weg zaten. Inmiddels hadden we toestemming om haar gespreid examen te laten doen, ze volgde 3 examenvakken, ging weer op de fiets naar school en zag de toekomst weer wat rooskleuriger in. Toen begon de kou en de nattigheid zijn invloed te doen gelden, in november 2005 weer terug naar af, leek het. Ze moest weer naar school gereden worden en kon haar sokken en schoenen zelf niet meer aantrekken. Andere pillen gaan slikken en net voor de kerst 2005 kreeg ze zelfs injecties met corticosteroïden. Dit hielp even voor een paar weken en in januari 2006 nogmaals die injecties, maar daar had ze toen meer last van dan 'profijt'.

Eind januari lazen we een artikel in de krant over APS therapie en dit klonk mij goed in de oren. We zijn toen naar die informatie- avond geweest en er werd eerlijk gezegd dat het geen toverstokje is wat er gebruikt wordt en dat het bij iedereen verschillend kan uitpakken. Onze dochter wilde het wel gaan proberen en 1 februari kreeg ze haar eerste behandeling en startten we met 2 behandelingen per week.

Na 3 behandelingen sliep ze al weer beter en eind februari na 7 of 8 behandelingen zei ze: "Mam, de pijn wordt draaglijker!!" Wat is dat heerlijk om te horen!!! Ze kreeg weer meer energie en "zit weer in de lift".

Sinds vorige week zijn we overgestapt op 1 behandeling per week om te kijken hoe dit gaat. Voorlopig zijn we erg blij en positief over APS therapie en gaan we door. Tegen iedereen, die ernaar vraagt, zeggen we wat de ervaringen zijn t.n.t. en geven we een informatiefolder of vertellen we over de website van jullie.

Hopelijk hebben nog veel meer mensen baat bij deze therapie!!!

Het verhaal heeft nog een flinke P.S:

Ellis durfde het zelf bijna niet te geloven, maar gisterenmorgen toen ze opstond had ze geen pijn. Gistermiddag kwam ik uit mijn werk en vertelde ze het ( uiteraard een paar traantjes gelaten van blijdschap en ontroering) Ze zei dat ze eerst even wilde afwachten om te kijken of het zo bleef die dag en daarom had ze het niet gelijk al 's morgens gezegd! Ook vanmorgen heeft ze nog geen pijn, dus we zijn voorlopig heel blij dat de pijn weg is, al willen we nog niet te hard juichen. Ik weet nog goed dat ze in december zei : "Mam, ik wou dat ik eens 1 dag geen pijn had!" Nu is dat dus echt het geval geweest!!! Als het echt zo goed blijft gaan, dan zal ik binnenkort de reumatoloog gaan bellen om te vragen of de medicatie mag minderen en dan zien we weer verder....................

Eigen verhaal; 82 jaar oud, meer dan 25 jaar osteoporose klachten waardoor ik in totaal zo'n 18 cm. ben gekrompen in lichaamslengte. Door osteoporose word ik steeds meer beperkt in mijn functioneren. Ik heb dagelijks pijnklachten in mijn gehele rug en uitstralend naar andere gebieden in mijn lichaam. Door ernstige wervelinzakkingen is er te weinig ruimte in mijn borst- en buikholte waardoor mijn maag en darmen in de verdrukking komen. Dit uit zich o.a. in pijn na het eten en ernstige darmklachten. Mijn buik staat de hele dag onder spanning en bolt naar voren. De oorzaak van deze ernstige vorm van osteoporose is te wijten aan jarenlange medicijntherapie met o.a. Prednison voor chronische darmklachten (de ziekte van Crohn). Daarnaast is er sprake van een erfelijkheidsfactor. Vanuit de reguliere geneeskunst is er niets aan mijn pijnklachten te doen. De huisarts en internist vertellen mij dan ook telkens weer dat ik moet leren leven met de pijn en beperkingen. Wekelijkse komt de fysiotherapeut voor massage wat voor korte tijd verlichting geeft. Dagelijkse hulp van de thuiszorg is nodig bij het wassen en aan en uitkleden. Ik heb een rollator nodig bij het mobiliseren en kan sinds kort niet meer de deur uit omdat dit te belastend is voor mijn rug. Voor pijnbestrijding kan ik alleen paracetamol verdragen i.v.m. de darmklachten. In het verleden morfine geprobeerd maar dit gaf ernstige concentratiestoornissen en darmverstoppingen. Na drie APS pijnbehandelingen bemerkte ik direct al resultaat. Ik voelde mij minder moe en vitaler. Door een wervelinzakking na 3 weken behandeling ging mijn toestand sterk achteruit en was de pijn zo dominant aanwezig dat ik alleen nog maar op een voor mij aangepaste stoel kon zitten. De APS therapeut heeft in deze tijd veel voor mij betekent aan psychische begeleiding, grenzen leren accepteren van mijzelf, goed leren luisteren naar mijn lichaam en goed leren omgaan met de beperkte energie die ik heb. In totaal nu 8 maanden onder behandeling met 2 x per week APS behandelingen. De pijn is voor mij leefbaar (wat in het verleden niet het geval was) mijn darmklachten zijn redelijk gestabiliseerd en ik voel mij energieker. De aandacht en tijd die de therapeut voor mij heeft doen mij erg goed en ik ben heel blij dat deze therapie bij mij aanslaat temeer omdat er geen andere mogelijkheden aanwezig zijn voor deze ernstige vorm van osteoporose. Ik ben mijn therapeut dankbaar en blij dat APS zoveel voor mij kan betekenen zodat ik nog kan genieten van het leven.

mevrouw K. van de Lang-Wierdsma
Epe

Ervaringen dochters;

Mijn moeder ging zienderogen achteruit en de huisarts gaf alleen maar aan dat er niets aan te doen was en alleen pijnbestrijding met morfine mogelijk was of grote hoeveelheden paracetamol. De morfine deed meer slecht dan goed. De onmacht die ik samen met mijn zussen en broers ervaarde was groot vooral omdat er vanuit de medische wereld niets aan te doen was. Al verder kijkend naar vormen van pijnbestrijding hoorde ik fantastische berichten over APS. Dat het direct zo snel al enig resultaat gaf verbaasde ons gezien de chronische klachten van mijn moeder. De begeleiding en APS pijntherapie zorgen ervoor dat mijn moeder ondanks de pijn zeer positief in het leven staat. Ze gaat veel beter met haar grenzen om en luistert beter naar haar lichaam. De begeleiding en tijd die de therapeut aan haar besteed doen haar zienderogen goed. Osteoporose is niet te genezen maar aan de pijn is met behulp van APS wel degelijk wat te doen. Door de APS behandelingen heeft mijn moeder veel minder medicatie nodig wat haar hele lichaam ook gezonder houdt.

Het was ergens begin 2002 dat mijn oog viel op een stukje in een krant getiteld “Genezing uit een draadje”, dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Na het gelezen te hebben dacht ik, ja ja, het zal wel, moet ik dat echt geloven? Ik knipte het toch uit, met de gedachte, als ik bij iemand met internet ben wil ik er toch wel iets meer over lezen. Korte tijd later zag ik in een andere krant weer dat stukje maar nu met een heel verhaal van een wonderbaarlijke genezing van een meisje. Ook maar weer uitgeknipt en weggelegd. Toen toch maar iemand met internet opgezocht en aan het lezen gegaan en heel voorzichtig beginnen te denken dat het misschien toch wel iets zou kunnen doen tegen mijn artrose. Na veel wikken en wegen de therapeute opgebeld die dat meisje behandeld had en een afspraak gemaakt. Inmiddels al zomer en erg,erg warm kwam ik na een lange bustocht met vreselijk dikke opgezwollen voeten bij haar aan. Na een goed gesprek over alle klachten stelde ze voor een behandeling te doen die ik graag wilde uitproberen, daar moest ik wel mijn schoenen voor uit doen, oh, oh, nee toch, dan krijg ik ze nooit meer aan met die dikke voeten, ze begon te lachen en zei: wacht maar even af tot we klaar zijn dan zien we wel verder. De behandelingen gaven onmiddellijk vreemde sensaties, die ik niet af kon schuiven op suggestie of valse hoop, want op mijn vraag wat ik zou moeten gaan voelen kreeg ik geen antwoord, zoals ze zei : dat kan ik niet zeggen, iedereen voelt iets anders, als ze al iets voelen, dus afwachten. Nou dat duurde niet lang, want de pijnlijke plekken gingen nog veel erger pijn doen en ik kreeg ook nieuwe pijnen, anders dan de pijn die ik al had wat haar bijna deed juichen toen ik het vertelde, waarbij ik nog dacht, nou lekker zeg, dit is niet fijn, maar dat bleken de goeie pijnen te zijn waaraan je kunt merken dat het werkt en bezig is de ophopingen tussen de gewrichten los te maken en af te voeren, en wonderbaarlijk genoeg voelde ik ook dat ik mijn handen en vingers die stijf en krom stonden weer soepel kon bewegen en de vingers waren ineens heel dun, ik zag het gebeuren maar kon het eigenlijk niet geloven, en de schoenlepel waar ik om gevraagd had was ook niet meer nodig, ik kon zo in mijn schoenen glijden, had nog ruimte over zelfs, ik wist niet dat ik zulke slanke voeten had, niet te geloven. Ik moest daarna ook zo verschrikkelijk plassen dat ik dacht er komt geen eind aan, waar haal ik het allemaal vandaan, maar daarna waren die nieuwe pijnen ook weer weg, ik had de door de behandeling vrijgekomen afvalstoffen uit de gewrichten keurig uitgeplast, dat was een opluchting. Op de internet-site had ik gelezen dat je het apparaat geen wondermachine mocht noemen maar ik begon het stiekem toch te denken. Ik was zo blij en gelukkig dat ik het apparaat gelijk gekocht heb, ik kreeg behandelschema’s mee om thuis verder te kunnen gaan, veel adviezen en tips en uitleg, ik kon er goed mee vooruit. Na alles eerst goed doorgelezen te hebben ging ik aan de slag, en toen begon het pas goed, het ene wonder na het andere, ik was mijn leven lang al een slechte slaper, lang draaien en woelen voordat ik insliep, vaak wakker, weer lang draaien en woelen en tegen de morgen eindelijk wat slapen, en nu viel ik zo snel in slaap dat ik de volgende ochtend pas tot de ontdekking kwam dat ik me niet eens omgedraaid had, ik had de hele nacht door geslapen, dat was een wonder wat ik nog nooit meegemaakt had. De eerste nacht dacht ik nog, dat is een gelukje, maar het werd een blijvend wondertje, heerlijk. Toen merkte ik opeens dat ik zomaar soepel en vlot op kon staan nadat ik een tijdje gezeten had, dat was zo’n raar gevoel dat ik er prompt weer van moest gaan zitten, even overnieuw opstaan, ja hoor, het ging echt vanzelf, tot voordien zat ik na een tijdje zitten helemaal in elkaar en kwam ik krom overeind en moest ik mezelf al duwend op mijn bovenbenen uit elkaar krikken, en nu stond ik zomaar gelijk recht overeind zonder pijn en moeite. Ik dacht eerst nog ben ik dan al die tijd zo’n aanstelster geweest of is het apparaat toch een wondermachine? Dat het apparaat toch een wondermachine is merkte ik een andere keer, toen ik een knie aan het behandelen was en ik een door verkeerde schoenen gekregen hamerteen die continue pijn deed en altijd zo strak gespannen omhoog stond dat de knokkeltjes helemaal wit waren zich zomaar zag ontspannen en weer keurig plat gaan liggen en daarna ook geen pijn meer deed, de pijn in die knie was trouwens na de behandeling ook weg. Ik experimenteer nog steeds, bedenk zelf behandelingen als er geen pasklare behandelingen in het boekje staan voor wat op dat moment nodig heb en ik ervaar nog regelmatig grote en kleine wondertjes, dus ik ben nog steeds heel erg blij met mijn wondermachine, toch!

Ellen uit Nijmegen